ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

1934      

Ο Δημήτρης Μυταράς γεννιέται στη Χαλκίδα στις 30 Ιουνίου 1934. Είναι το δεύτερο παιδί του κουρέα, Βασίλη Μυταρά, και της Ελένης Γούτου. Η αδερφή του, Μαρία, είναι επτά χρόνια μεγαλύτερη.

Λίγο καιρό μετά την γέννησή του η μητέρα του πεθαίνει, σε ηλικία μόλις 30 ετών. Ο Μίμης, όπως τον φωνάζουν, είναι πάρα πολύ μικρός για να τη θυμάται, ωστόσο κληρονομεί την κλίση της στη ζωγραφική και φυλάει σαν θησαυρό τα σχέδιά της. Λίγα χρόνια αργότερα ο πατέρας του θα παντρευτεί την Ευφροσύνη ή Φρόσω και θα αποκτήσουν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Ο Μυταράς βλέπει στο πρόσωπο της Φρόσως μια δεύτερη μητέρα.

 

1952      

Παρά την αντίθετη γνώμη της οικογένειάς του, φεύγει από τη Χαλκίδα, για να εγκατασταθεί στην Αθήνα και να σπουδάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Βασικός του καθηγητής είναι ο Γιάννης Μόραλης, με τον οποίο θα συνεργαστεί στενά και θα αναπτύξει μια αμοιβαία συμπάθεια, και στη συνέχεια ο Σπύρος Παπαλουκάς, του οποίου επίσης η διδασκαλία θα τον σημαδεύσει. Στη γενέτειρα του δεν θα επιστρέψει παρά αρκετές δεκαετίες αργότερα.

 

1953      

Γνωρίζει την Χαρίκλεια Τριανταφύλλου, την επονομαζόμενη και Ζουζού. Ζωγράφος και αυτή, είναι έναν χρόνο μικρότερή και μόλις έχει εισαχθεί στην ΑΣΚΤ. Θα παραμείνει στο πλευρό του για το υπόλοιπο της ζωής του, ως σύντροφος και μετέπειτα ως σύζυγος.

 

1957      

Εκθέτει για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο πλαίσιο της Ε' Πανελληνίου Καλλιτεχνικής Εκθέσεως στο Ζάππειο Μέγαρο. Θα λάβει επίσης μέρος και στις αντίστοιχες εκθέσεις των ετών 1960, 1965 και 1967.

 

1960      

Διοργανώνεται στην Αθήνα η πρώτη ατομική του έκθεση, στην γκαλερί Ζυγός.

 

1961      

Παντρεύεται τη Χαρίκλεια. Φεύγουν για το Παρίσι, όπου ο Μυταράς εγκαθίσταται για μια περίοδο τριών ετών, σπουδάζοντας σκηνογραφία στην École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs, ενώ παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα εσωτερικής διακόσμησης ως ελεύθερος σπουδαστής στην École des Métiers d’Art. Οι σπουδές αυτές θα αποδειχθούν ιδιαίτερα ευεργετικές για την μετέπειτα πορεία του στο θέατρο, όπου θα συνεργαστεί με σπουδαίους έλληνες σκηνοθέτες, σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για κάποιες από τις σημαντικότερες θεατρικές παραγωγές εκείνης της εποχής, μεταξύ άλλων του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Την περίοδο αυτή αρχίζει να συλλέγει σπάνια κοχύλια, μια συλλογή που θα φτάσει να περιλαμβάνει πολλές χιλιάδες είδη.

 

1962      

Εκθέτει στο Φθινοπωρινό Σαλόνι (Salon d’Automne) στο Παρίσι, το οποίο οργανώνεται στο Grand Palais.

 

1964      

Διορίζεται υπεύθυνος του Εργαστηρίου Εσωτερικής Διακόσμησης του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου (Δοξιάδη). Θα διατηρήσει τη θέση αυτή μέχρι το 1972.

 

1969      

Υπογράφει το εξώφυλλο του δίσκου Χρονικό του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου, σε στίχους Κ.Χ. Μύρη. Αυτή είναι η αρχή μιας στενής συνεργασίας με τον Μαρκόπουλο, ο οποίος θα απευθυνθεί στον Μυταρά για επτά ακόμη δίσκους του.

 

1970      

Εκθέτει για πρώτη φορά στην γκαλερί Ζουμπουλάκη. Θα ακολουθήσουν και άλλες εκθέσεις με έργα του τα έτη 1976, 1980, 1982, 1984 και 1987.

 

1973      

Γεννιέται ο Αριστείδης, μοναδικό παιδί του Δημήτρη και της Χαρίκλειας.

 

1975      

Εκλέγεται καθηγητής στην ΑΣΚΤ και αναλαμβάνει τη διεύθυνση του προκαταρκτικού εργαστηρίου.

 

1978      

Ιδρύει μαζί με τη Χαρίκλεια το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα.

 

1982      

Αναγορεύεται πρύτανης της ΑΣΚΤ.

 

1984      

Αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Α΄ Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ.

 

1985      

Παραιτείται από πρύτανης της ΑΣΚΤ, τόσο για να καταγγείλει τις επισφαλείς συνθήκες λειτουργίας της σχολής, όσο και για να δηλώσει την αντίθεσή του στις κινητοποιήσεις των φοιτητών, οι οποίοι αρνούνται να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα της σχολής.

Απονέμεται στο ζεύγος Μυταρά το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης της Χαλκίδoς.

 

1989      

Κυκλοφορεί το βιβλίο του Μη μιλάς πολύ για τέχνη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, με διάφορα κείμενα που είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν.

 

1992      

Αναδρομική έκθεση στον πύργο του Château de Chenonceau, στις όχθες του Λίγηρα.

Οργανώνεται η έκθεση Mytaras à Paris στην γκαλερί Flak στο Παρίσι.

 

1993      

Ατομική έκθεση στην Gallery K στο Λονδίνο.

 

1995      

Αναδρομική έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.

 

1996      

Δημοσιεύει με μια ομάδα τελειόφοιτων σπουδαστών τη μονογραφία Το μοντέλο της βίας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης – Μια πειραματική μέθοδος διδασκαλίας, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

 

1997      

Κυκλοφορεί η συλλογή κειμένων Ο σκύλος δαγκώνει από τις εκδόσεις Κέδρος.

 

1999      

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος, του απονέμει το Mετάλλιο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος.

 

2001      

Αναδρομική έκθεση στην Αίθουσα των Όπλων του Palazzo Vecchio, στη Φλωρεντία.

Δημοσιεύει με μια ομάδα τελειόφοιτων σπουδαστών τη μονογραφία Το μοντέλο της οικολογίας – Μια πειραματική μέθοδος διδασκαλίας, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Δημοσιεύει, με τη βοήθεια του Θανάση Νιάρχου, την ανθολογία Τα σκυλιά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

 

2005      

Δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή Η νύχτα.

 

2006      

Ζωγραφίζει τοιχογραφίες για το παρεκκλήσι της Παναγίας της Καταφυγιώτισσας, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι του στο Σούνιο. Χρησιμοποιεί ακρυλική μπογιά απευθείας πάνω στον γύψο.

Αναδρομική έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης.

 

2008      

Εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Αρχίζει να εκδηλώνεται μια ασθένεια στα μάτια του, την οποία οι γιατροί θα διαγνώσουν ως οπτική νευροπάθεια. Χάνει το 90% της όρασής του μέσα σε λίγους μήνες. Οι γιατροί τον καθησυχάζουν, διαβεβαιώνοντάς τον ότι θα επανέλθει μετά από τρία-τέσσερα χρόνια. Δεν θα ξαναβρεί ποτέ την όρασή του.

Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη οργανώνει την έκθεση Δημήτρης Μυταράς – Ιστορώντας Μορφές, όπου εκτός άλλων παρουσιάζει και τη δουλειά του για την Παναγία την Καταφυγιώτισσα. Στη διάρκεια των εγκαινίων αποχωρεί αιφνίδια από τον χώρο της έκθεσης, λόγω της εξασθενημένης όρασής του, που οξύνει την ακουστική του ευαισθησία.

 

2010      

Δημοσιεύει τη δεύτερη ποιητική του συλλογή Το βιολί του Ενγκρ.

Η Ακαδημία Αθηνών, λόγω του αυστηρού εσωτερικού κανονισμού της, αναγκάζεται να τον διαγράψει, μετά από τις επανειλημμένες απουσίες του για λόγους υγείας. Αν και θα διατηρήσει τον τίτλο του τακτικού μέλους, αισθάνεται βαθιά πληγωμένος από αυτή την απόφαση.

 

2011      

Το Πανεπιστήμιο Harvard, το οποίο εγκαινιάζει τη διάκριση Honoring Greek Culture, του απονέμει βραβείο στην κατηγορία Ζωγραφική.

 

2017      

Αποβιώνει στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 82 ετών, έπειτα από μακρά ασθένεια. Κηδεύεται και ενταφιάζεται δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

SHARE